Dakidan hizkuntzen txostena

Cuento de Navidad

2009-12-15T12:50:00.000-08:00

Queridos Reyes Magos:

Ya sé que estáis muy atareados en estas fechas, que ya habréis tenido que leer muchas cartas y que habréis empezado la mía con pocas ganas. Pero para mi es muy importarte el mero hecho de que la sostengáis al menos unos segundos entre vuestros dedos mágicos.
No me gustaría aburriros con el típico discursito de: “he sido muy bueno este año, ayudé a unas ancianitas a cruzar la calle, se obedecido sin rechistar …”
Pienso ir directo al grano, aun a riesgo de parecer mal educado o egoísta, pero lo que no voy a escribir en este papel ya lo sabéis, ¿o no? Por ello no me gustaría haceros perder el tiempo.
Espero que no os sorprenda saber que este año no quiero paz en el mundo, ni un camión, ni un balón, porque ya sabéis que no me gusta el fútbol; ni siquiera quiero juguetes. Lo único que quiero este año es una mamá que me quiera, una que me de un beso antes de dormir y se enfade conmigo cuando no haga la cama. Una mamá de esas que huelen siempre a fresa y galletas, y que dan abrazos cuando te asustas, o te curan cuando te haces alguna herida. Si no mucho es pedir , también quisiera un papá para que me riña y se enfade conmigo cuando haga las cosas mal, a la vez que me felicite cuando las haga bien. Quisiera un papá de los que llevan a sus hijos a pasear por el parque los domingos, de los que enseñan a leer y montar en bici, de los que cuentan chistes … En definitiva: una familia a la que le guste y que me quiera.
Ya sé que esto es muy difícil, y que las familias están muy preocupadas por estas fechas, encerradas en sus asuntos navideños … Pero si me hacéis un huequecito en una, os prometo que no volveré a pedir más regalos jamás, que me portare bien todos los días y que sacaré las mejores notas de toda mi clase.
Atentamente:

Ernesto.

María era una mujer rubia, con un corazón tan amplio como su sonrisa, Alrededor de la cual, el peso de varias décadas, había formado unos sutiles surcos que le daban un aspecto interesante. Ella siempre se había considerado una mujer muy afortunada y feliz, pues nunca tuvo ningún reparo en hacer lo que creía necesario cuando lo era, incluso en sus relaciones sentimentales, las cuales a los ojos de mucha gente eran poco convencionales, pues sus parejas femeninas eran. Algo que no le había impedido conseguir todas las metas en su vida. De hecho , en aquellos momentos era profesora en un orfanato, y miraba atónita una carta perteneciente a uno de sus alumnos. Llevaba años leyendo los deseos navideños de los huérfanos, pero jamás habría pensado que la mente infantil de un niño de siete años Pudiera albergar cuentos anhelos. Había recibido pedidos de naves espaciales, balones, videojuegos, muñecos, y hasta autógrafos de estrellas de fútbol. Por ello, nunca se le había ocurrido que recibiría una carta tan sencilla y a la vez tan compleja. Iba a ser difícil, pero costara lo que costase, Aquellas navidades conseguiría una familia para Ernesto, aquel sería su regalo.
Desde aquel día, ella se ocupo de asesorar a todas las parejas deseosas de adoptar. Les mostraba las instalaciones, fotos, nombres … Pero al llegar al de Ernesto, hacia una pausa para enumerar indiscretamente las cualidades que le habían llevado una encariñarse con el chaval. Mas al parecer todas las parejas buscaban chicas o pequeños deportistas que acompañasen a su nuevo padre a ver al Barça. Así pasaron la Noche buena y la Noche vieja, se acercaba el día de Reyes, y el regalo de Ernes no se podría cumplir. Durante todo este tiempo, María adoptó la costumbre de emplear los recreos de los huérfanos para charlar con Ernesto, y cuantos más días pasaban, más se percataba de la madurez y sensibilidad que un rostro pecoso podía encerrar. Tenía que ayudar a ese chico, pero ¿cómo?
Con el triste transcurso de la mañana del día de Reyes , María aprecio que un nuevo sentimiento afloraba en su interior. Sabía que el simple hecho de imaginarlo le proporcionaría falsas esperanzas y la destrozaría por dentro, pero no podía hacer sufrir a su alumno por más tiempo. Necesitaba salvarlo. Entonces tomo una decisión. Se armó de valor y acudió a Servicios Sociales un cumplir su sueño. Sabía que su edad y condición jugaban en su contra, pero eso a nadie le importaba. A nadie le debían interesar sus gustos. Todo fue bien, y cabía la posibilidad de adoptar a Ernesto para mediados de enero. Llegó el día de cumplir el último requisito para conseguir su propósito, sólo tendría que pasar la última entrevista. Por fin tendría al pobre chaval en casa. Sin embargo, cual fue su sorpresa al comprobar que su entrevistador sería, nada más y nada menos, que el director del orfanato.
Cuando salió de la sala de entrevistas, no se vio con fuerzas para hablar con Ernesto. Nada más entrar en la sala, al sentir que la cruel, y tal vez hasta burlona, mirada del director se encontraba con la suya, se le cayó el alma a los pies. Él la conocía perfectamente: su edad, carácter, y obviamente también su condición.
Caminaba hacia su casa sumida en la desesperación, la fría mirada del director había expresado muchas más cosas que su áspera voz: Ernesto se pasaría el resto de su vida en una cárcel, por un arresto inmerecido.
Se encontró a si misma tumbada en el sofá de su salón cuando pensó en mirar el correo. Las cartas habían llegado mucho antes, pero ella no tenía prisa para ver impresos en papel todos sus sueños rotos. Pero, en fin, no hay nada tenía que perder. Observo el pajar de facturas donde debía encontrar la aguja que se le clavaba desde la semana anterior. Encontró la carta, y leyó el contenido rápidamente con un gesto indiferente súbitamente que se transformó en la más feliz de sus sorpresas. Sus lágrimas más dulces jamás derramadas empezaron a desfilar inconscientemente por su emocionado semblante cuando terminó la lectura.
No tardó nada en coger el coche tras, sin tiempo para ascensores, bajar las escaleras de su casa de tres en tres. El viaje al orfanato fue tan rápido que mereció una foto, pero poco importaba ya. Llegó al orfanato, cruzó la puerta de entrada y, tras sucumbir de nuevo al llanto, Ernesto y ella se fundieron en un largo abrazo que sólo significaba una cosa: los reyes se habían retrasado, pero habían cumplido al fin y al cabo.

Imanol Salgado.
Vitoria-Gasteiz, 9 de diciembre de 2009

Euskal Herria

2009-06-19T02:49:00.001-07:00

Maitatzeko beharra dago

gure lur apartak,

sagardoa, marmitakoa...

Edonon aurkitu daitezke altxorrak.

Kostaldeko olatuetatik

tantatxorik niminoena,

basoetako pagoetatik

hostorik txikiena.

Baita Euskera daukagu

Euskal Herriaren harribitxia.

Haizearen orratzak

xuxurlatzen dit,

gure historia zaharra:

Anboton, Mari andrea;

Zuhaitzen artean berriz,

basajaun erraldoia.

Arro egon beharko ginateke

gure izena entzutean:

euskaldun, euskaldunak,

aparteko pertsonak.

Festak

2009-06-15T12:19:00.000-07:00

Iruñean

igarotako

San Ferminak.

Donostian

entzundako

danborrada.

Bilbon

ikusitako

Marijaia.

Gasteizen

jaitzitako

Zeledona.

Zure herrian berriz,

non daude

jaiak?

Anaiak

2009-06-15T12:04:00.000-07:00

Munduari fabore bat

egiteagatik

amak hil behar banau.

Bere haserre batean

aurpegia kentzen badit.

Mundua ,

gaitz batetik libratzeagatik

bizi naizen etxetik,

botatzen banaute.

Eta mundua,

leku zoriontsu batean,

bihurtzeagatik,

nire izena,

bakarrik nire eskolan,

gogoratuko balute...

Inoiz,

Inola,

Inon.

Ez naiz ,

nire anaiarekin

ondo eramango.

2009-05-29T03:20:00.000-07:00

Herri ikustezin hontan

itzalekin jolasten

neu izaten saiatzen,

geroa margozten.

Nire ezintasun denak

behin da berriz kantatzen,

egunsentia hurbilago sentitzen.

Denok ez dugu berdin

kontatzen istoria,

zaila da ulertzea

bestearen egia.

Baina kantatu nahi dut

zapalduen olerkia,

estalita duten samin guztia.

Ohe hutsei,

amaren malkoei,

lapurtzen diguten denbora iheskorrari,

burdin hotsei,

aitaren beldurrei,

sufritzen dugunoi...

Txikitatik entzuten

zer izan behar garen,

indarrez inposatuz

zer maitatu behar den.

Baina kantatu nahi dut

zapalduen olerkia,

estalita duten samin guztia.

Lagun minei,

bakardadeari,

bizigabe utzitako une bakoitzari,

izan zirenei,

gaur garenari,

izango direnei...

Esaidazu maitea

dena aldatuko dela,

bihar ere nirekin

egongo zarela

eta ondorengoek

ez dutela sekula

kantu hau kantatuko,

malkorik botako,

esan maitea...

Esan laztana

entzun nahi dudana

esan laguna.

Istripuei,

berri txarrei,

bidean galdu ditugun lagun guztiei,

gugatik dena eman dutenei,

askatasun haizeari,

zuei,

haizeari,

zuei, zuei, zuei...

Nire egunerokoa

2009-05-07T01:30:00.000-07:00

Apirilak 25, larunbata:

Gaur goizean , esnatu eta dutxa hartu ondoren, karatea egitera joan naiz. Hamaika eta erditik ordu batak-arte, normaleam hamabiak eta erdiak arte izaten da baina beti luzatzen da pixka bat. Ondorioz, nakatuta ateragara guztiak. Hori eta gero, kotxea hartu eta kanpinera joan gara ama amona anaia, katua, txakurra eta seiak. Arrazoiak arrazoi hemen ez dago inor, baina bihar nire lagunak etorriko direla suposatzen dut.

Apirilak 26, igandea:

Gaur nire lagunak etorri dira, baina bakarrik arabarrekin egongo naiz aste honetan, 3 bakarrik, gainera gaur ezin izan dugu ezer egin. Agian euria egin ez balu, bizikletekin paseotxo bat egin al izango genuke. Hala ere, euria egiteaz aparte, itoginak dauzkagu, eta beti bezala nire logelan. Espero dut bihar eguraldi ona egitea eta horrela, zubi hau aprobetxatu al izatea.

Apirilak 27, astelehena:

Gaur, nahiz eta lainoz beteta egon zerua, bizikletak hartu eta alboko herrira joan gara bazkaltzera nire lagunak eta laurok. Bazirudien eguraldiak hobera egingo zuela, baina lehenengo 2 euri tantak autematean, kanpinera etorri gara blai-blai eginda. Ondoren aldatu eta filma bat ikusi dugu, pijama marradunaren mutikoa; ez zait asko gustatu, liburua askoz hobeagoa zen.
Gaiz aldatzen, pena asko eman dit danborradan egon ez izateak, uste dut, joaten ez naizen lehenengo aldia dela. Argi dago ez dela berdina, baina oraintxe bertan, telebistatik ikusten ari naiz, gutxienez zerbait da.

Apirilak 28, asteartea:

Goiz honetan ez dut ezer egin. ordu gutxi gora behera normal batean altzatu egin naiz oporrak izateko, ordu batetan, baina ulertzekoa da atzoko gauari erreparatuta, etb1-a ikusten igaro nuela oso berandu arte. Arratsaldean berriz, monastegi bat ikustera joan gara familia osoa, yuso izenekoa. Han esan zuten bezala, errenazentismoa eta barrokoa erabili ziren monastegi hori eraikitzeko. Gotikoa baino estilo polit eta hobeagoak izango zirenak, niri berriz Gasteizeko katedrala askoz politagoa iruditzen zait.

Apirilak 29, asteazkena:

Gaur goizean, oso goiz gainera, langile bat etorri da gure zurezko berogailua konpontzera, baina nire ustez; zertarako erabiliko dugu? Hemen bero gehiago egiten du Gasteizen baino eta horrez gain, neguan ez gara etortzen.

Goiz eta gainera arratsalde osoa pertsona hori hemen igaro eta gero; guri, hots , anaia eta niri, umeak garelako eta asko mugitzen garenez, bronka bota digu. Guri, gainera!! Etxetik kanpo gaudela eguneko %90-an. Beno, gutxienez gauza on bat du egon honek, bihar nire urtebetetzea da, oparirik gabe, jadanik jaso egin ditudalako: 4 kamiseta, zapatila batzuk, txaketa bat eta pantaloi bat. Baina hori nahikoa ez balitz, bihar jatetxe batera joango gara bazkaltzera.

Apirilak 30, osteguna:

Esnatzeko, alarma, 9:05-tan ipini dut, jaio egin nintzen ordua. Geroago, opari batzuk eman dizkidate, nahiz eta nik opari gehiago izango ez nituela uste izan. Erloju bat, liburu bat eta lauburu bat lepotik zintzilikatzeko. Beranduago Ezkaray-ra joan gara bazkaltzera eta ondoren, tarta bat kandelekin prestatu egin du nire amak, nire lagunak eta ni jateko.Lagunekin igaro dut arratsalde osoa eta afaldu eta gero, pastelak eta biharko janaria prestatzen egon gara, bihar, nire amaren familia osoa etorriko delako nire urtebetetzea ospatzera.

Maiatzak 1, ostirala:

Gaur, esnati eta gero, txakurra paseatzen ari nintzen bitartean, gonbidatuak heltzen hasi dira; izeba, osaba, lehengusuak, lagunak... Guztira hamasei ginen bazkaltzera, ia ez ginen sartzen etxeko atetik. Bukatzean, bakoitza bere etxera egin joan da, sabela eztanda egiteko zorian, amonak egindako janaria oso ona dagoelako, eta izeba, gurekin geratu da bihar arte.

Maiatzak 2, larunbata:

Gaur oso berandu esnatu naiz, bazkaltzeko orduan. Geroago, txakurra hartu eta 8 km egin ditugu urmael batera heltzera arte, ni ia hiltzeko zorian eta txakurra, oinetako kaxa bat baino txikiagoa dela, jolasteko gogoekin. urmaelean igeri egin du eta bi edo hiru sorgin orratz ehizatu . Azkenean, ilunabarrean, txakurra eta biok, orain bai, oso nekatuta, etxera heldu eta dutxa hartu ondoren, noski, txakurra ere bai, lokatzez beteta heldu dela; ohean sartu gara, errepikatzeko gogoekin.

Maiatzak 3, igandea:

Gaur, atzo ez bezala, oso goiz altxatu naiz, nire ama zoriontzeko, erosi nion landarea eman diot eta lagun baten etxera bazkaltzera joan gara. Laguna eta bere familia, ez zuten amaren eguna ospatzen bakarrik, agur bat bezalako bat zen, izan ere, etxea saldu egin dutelako eta ez direlako gehiago etorri. Beranduago, kotxea hartu eta hemen gaude. Gainera, gaur oso goiz oheratu behar naiz, bihar eskolara joateko, gabon!!

Auditoriuma

2009-04-02T12:16:00.000-07:00

Udaletxean esan dutenez, hemendik 2-3 urtetara auditorium bat egingo dute Euskal Herria plazan, Gasteiztar kultura hobetu edo bultzatu dezan.
Badirudi, gai honek, polemika asko sortu duela hiritarren eta udaletxearen artean. Baina, zergatik dakar arazo guzti hau eraikin batek?

Izan ere, ez digutelako galdetu; behar edo nahi dugun ala ez, hala ere hau ez da galdetzen ez duten lehenengo aldia; tranbia kasu, gaizki antolatuta dago eta horrek, istripuak eta kotxeak denbora asko geldirik egotea sortuko du batez ere. Dena den, udaletxeak ez galdetu arren, ez gaitu ondo informatu, Gasteiztarrek ez dakigulako zehazki non egingo duten auditorium hori.

Hiritarrak, proiektu honen kontra daude argi ta garbi, eta ni bat nator haiekin, honen adierazgarri, prezioak ditugu: 200 milioi euro balio du. Gaur egun Gasteizen ez dago hainbeste diru. Hau dela eta, hiria, urte askotan zehar ordaindu beharko zorra jasan beharko luke, ala diru gehiago eman beharko dugu aparkatzeko, (OTA) erdialdetik San Martin-eraino

Udaletxean uste dutenez, gure kultura bultzatuko du, baina hiritarrak ez datoz bat udaletxearekin, lotsagarria delako hainbeste diru xahutzea, Gasteizen antzezlan eta opera asko ez daudenean.

Baina azken hau ez da udaletxean emandako aldeko indargabeko argudio bakarra, esan duten bezala, hain eraikin modernoa, hiriaren ospea handituko luke, baina litekeena, ezer gertatzea da, eta 200 milioi euro guzti horiek, ez zuten ezertarako balio izango, izan ere krisialdian gaude eta diruarekin jolastea ez dauka zentzu askorik.

Hitz batean esateko, auditoriuma egitea ideia txar bat da, tranbia bezala. Hala ere badaude baliogabe diren proiektu gehiago, adibidez zezen plaza, ezin dela ezertarako erabili, soinua gaizki entzuten delako. Edo udaletxearen asmoa, enparantza berrian (Espainia enparantza) Louvre-ren antzerako estalki bat jartzea. Buruarekin pentsatuta ez dauden ideiak dira guztiak, baina auditoriumara bultzatzea, gogora ditzagun, aparkatzeko ordaindu beharrezko zorra.

Azkenean, nire ustez, hoberena sinadurak batzea izango zen, proiektu hau atzera botatzeko nahian.

Une jour

2009-04-01T09:49:00.000-07:00

Ce matin, puis d'écouter le réveil, je me suis réveillé, ensuite j'ai pris une douche, j'ai pris le petit déjeuner et je suis parti au college.
Au collége comme le première cours, j'ai eu "social sciences", on a vu un vidéo, apprès, en religion on a parlé de la bible et en basque, on a parlé de nos livres, des livres que nous avons lu,j'ai lu "kale gorrian" ce n'est pas très intéressant mais il n'est pas mal.
Après trois heures de cours, on a eu la récréation, et puis , on a passé un examen de mathematiques et en sciences naturelles, on a fait des problèmes sur la énergie.
Puis je sius allé chez moi et j'ai dejeuné, à trois heures je suis parti au college et j'ai eu espagnol et Français.
Ensuite, j'ai quitté le college , j'ai fait du karate je suis arrivé chez moi de nouveau , maintenant je vais étudier que j'ai un examen d'espagnol demain.

Telebista - argudiozko testu bat

2009-03-26T15:36:00.000-07:00

Telebista beharrezkoa den ala soberan dagoen buruzko galderari erantzutea ez da batere erraza, alde eta kontrako iritzi asko daudelako.
Nire ustez informazioa ematen du eta asko entretenitu al gaitu, baina ez du pentsatzen uzten eta irudimena hiltzen du buruko mina sortuz.Haren alde daudenak diotenez, badaude hezigarriak diren programak eta , komediak oso barregarriak izan al dira.

Bestalde, aditu batzuk diotenez, telebistan filma bat ikustea hunkigarria eta polita izan al da, baina liburu bat, garunarentzat osasuntsuagoa da eta informazio gehiago aurki daiteke. Ni neu ados nago haiekin, gainera lotsagarria da telebista dependentzia sortzea , eta hori, ume bat egun osoan kutsa leloaren aurrean egotea dakar, lagunak galtzen, eta hori, umea erotu al du. Baina noski, hori ez da beti gertatzen, normalean badago moderazioa.

Noski ez ahaztu aipatu egin ditudan alde txar guztiak, hots, lagunak galtzea era garuna ez erabiltzea, azkenean arazo guzti horiek ondorioak dakartzate ikasketetan eta bizi kalitatean.

Esan dudanarekin bukatzeko, informazio guzti hau irakurri ondorioz, argi dago telebista ez dagoela batere ondo, baina pixka bat ikuztea ez gaitu hilko.

Etxerakolanak- argudiozko testu bat

2009-03-26T15:02:00.000-07:00

Etxerakolanak gehiegi diren ala beharrezkoak diren buruzko gaian, zenbait faktore kontuan hartu behar dira etxerakolanak kentzeko ala gehiago jartzeko, nahiz eta ikasleen ikuspuntua argi egon, hemen dauzkagu arrazoi batzuk:
Bat nator ikasleekin, (agian haietako bat naizelako) aipatzekoa delako, etxerakolanak ez dutela denbora librerik uzten, gainera, extraeskolarrak dauzkatenak oso gaizki pasatzen dute, bestalde , ikasleak ezin dute laguntzarik izan eta elkar laguntzea kopiatzea da irakasleen ikuspuntutik.
Baina aisialdia murrizteaz aparte, lo egiteko orduak ere bai, eta hori ez da batere osasuntsua. Era berean, ikasleak gehienetan eginda eramaten dituzte etxerakolanak, baina hori posiblea ez denean irakasleen haserrea ikaragarria da, eta kontsekuentziak gehiago. Beste aldetik, irakasleen ikuspuntua kontutan hartu behar da, errepaso bezala erabiltzen direla gaia ez ahazteko.
Ondorioz argi dago nork daukan arrazoia , ez ahaztu etxerakolanak dakarzkieten arazoak bizitza soziala eta osasunean. Azkenik, esateko beharra dago, etxerakolanak murriztea dela hoberena, ez kentzea, errepasatu ahal izateko, baina bai gutxiago ipintzea.

Txangoa

2009-03-25T12:27:00.000-07:00

Joan den larunbatean, (09/03/21) , nire ama, anaia eta hirurok txango bat egitera joan ginen bizkaiko kostaldera.

Goizeko 8-tan esnatu ginen eta dutxatu eta gosaldu ondoren, kotxea hartu genuen. Nire anaiak Elantxobe ikusi nahi zuen eta niri kasurik egin barik, Bermeoko mendebaldera joan ziren Elantxobe bilatzera, ordu erdi bat geroago Kantabrian geunden. Hankasartze hori eta gero Bakiora joan ginen, han, albaitari batean sartu nintzen, nire txakurrarentzat gomatxo bat hartzeko. Euskaraz hitz egiten saiatu nintzen baina albaitariak ez zekien. Geroago , berriro Bermeora eta han hamaiketakoa hartu genuen, ez genuen ondo herria, eta horregatik hurrengo hilean bueltatuko gara, baina Hondarribitik hasita. Bermeo ostean, Mundaka dago, han, herria guztiz arakatu eta gero, mosto bat hartu genuen eta hor bai euskaraz zekitela . Hurrengo geldialdia Lagako hondartza izan zen, han bazkaldu egin genuen.
Ondoren , azkenean! Elantxobe eta hainbat esfortzu egin eta gero, bakarrik 5 minutu egon ginen han. Eta azkenengo herria bezala, Lekeitio; han taberna batean edariak eskatu eta gero, ez dakit zer gertatu zen bizkaiera - batua erlazioarekin baina -e guzti horiekin edari guztiak gaizki zeuden . Hori eta gero, etxera joateko bidea pentsatzen hasi ginen , eta normalena, Azpeitira jaistea zen, baina nire ama ezetz, eta Zarautzen bukatu genuen, Zumaia eta Getariatik igaro eta gero, eta orduan, nik, Oriora joateko ideia proposatu nuen, eta gainera, hoberena, hori egitea zen, Donostiako errepidea hartzeko, baina ni izorratzeko, Zarautzen, bide okerra hartu zuten eta Zumaian bukatu genuen berriro.

Bukatzeko, gaueko 11-tan heldu ginen Gasteizera, baina ez zuen haserretzea merezi, oso ondo pasatu genuen eta.

Hemen ikusi ahalko dituzue han egin nituen argazkiak: Bakio, Bermeo, Mundaka, Elantxobe eta Lekeitio.

Albistegia

2009-03-19T15:52:00.001-07:00

Lan hau Ivan, Milkel Sampedro, Asier Urreta eta laurok batera egin genuen, lehenengo hiruhilekoan:

Yoan

2009-03-18T11:30:00.000-07:00

L'été dernier, ma famille et je, nous sommes allés à Barcelone pour voir le fils du cousin de ma mère. Il s'appelle Yoan et il est né le 27 décembre 2007 avec 6 mois, si nous n' avons pas pu le voir après de que il a né. Son père s'appelle Michel et sa mère Aurelie, elle est le cousin de ma mère et elle a vécu beaucoup de temps avec ma mère et elles sont des bonnes amis.Á Barcelone, il a fait très chaud et nous sommes restés soulement 4 heures, nous avon mangé et puis nous sommes allés à Benicassim, une ville avec une platge.À Barcelone nous n'ávons pas pu le toucher, mais cette année il va venir á Gasteiz et nous allons pouvoir le voir et le toucher.

2009-03-12T13:43:00.000-07:00

Hau liburu baten iruzkina da, 1.go mailan egindakoa, bigarren hiruhilekoan:

SEMPÉ, J.J.
Joakinek arazoak ditu
Ilustratzailea= GOSCINNY,R.
Itzultzailea= URBISTONDO,D.
Donostia: Elkar, 1986 (Itzul saila, 51)

16 kapitulo daude, gehienetan, Nikolas bere lagunekin ateratzan da; beste batzuetan, berriz, familiarekin. Lagunekin beti tontakeriak egiten ditu. Bere familiarekin, Nikolas 2. Plano batera ateratzen da , eta bere gurasoen gatazka barregarriak sartzen dira.

Frantzian bizi dira, hau da, kapituloak Frantziako herri batean gertatzen dira. Badaude gauza batzuk barregarriak direla, baina liburu hau orain dela 40 urte idatzi zen eta umeak ez dira berdin portatzen. Badaude, berriz, aldatu ez diren gauzak: amonen laztan-kansinoak, umeen erraztuna borrokara pasatzeko, gizonak emakumeak egiten zituzten lanak egiten “saiatzen”…

Liburua gustatu zait. Euskara, batuaren moldaera bat da, nozki, hik-a gabe, baina hitz batzuk ez nituen ulertzen, adb: zamau edo zelati, baina azkenean, esanhaia aurkitzen duzu, esaldiaren bukaeran. Idazle ona da Sempé, beraren beste liburu batzuk urrakurri ditut, eta marrazkiak ezinhobeak dira. Gomendatzen diot 8-16 urteko mutil-neskei, eta garai horretan umeak izan zirenei ere.

IMANOL SALGADO IBORRa

Resumen de: Bajo la sombra de la Gran Pirámide

2009-03-11T13:28:00.000-07:00

Título: Bajo la sombra de la Gran Pirámide

Autor:Pablo Zapata Lerga Editorial: Edelvives

Colección: Alandar

Publicado en Zaragoza en 2008 con 131 páginas.

Tema principal: La vida del hijo del arquitecto de la pirámide de Keops.

Resumen

Cuando el faraón Keops se entera gracias al Sumo Sacerdote de que pronto se producirá una catástrofe que destruirá su impperio, manda construir una gran pirámide que proteja, aparte de su cadáver a todos los saberes y adelantos de su civilización.

Para ello, contrata al joven arquitecto Amhosé, a quien liquidará una vez terminada su obra, pero su hijo y su pareja lograran impedirlo, alejando a Amhose de Giza y refugiandolo en Byblos.

Viendo cercana su muerte, Amhose se translada por ultima vez a Giza para poder ver terminada su obra y así morir en paz.

Irakurri egin ditudan liburuak:

2009-03-11T12:52:00.000-07:00

Hemen dauden liburuak nik irakurritakoak dira; nahiz klasean eta nahiz etxean:

Irakurri ditudan liburuak

Publish at Scribd or explore others: 2008 goiena

Liburuaren proiektuak

2009-03-11T09:58:00.001-07:00

Hau klasean egin genuen proiektu bat da, euskera ikasgaian, D.B.H.-ko 2. mailako 2. hiruilekoan

Euskarazko proiektua

Publish at Scribd or explore others:

Gernika

2009-03-10T09:15:00.000-07:00

Hemen daukazue 1937.urearen apirilaren 26-an Gernikan gertatutako abesti bat Ken zazpiren eskuz:

I can feel you

2009-03-10T09:10:00.001-07:00

Here you have a song in english, i don't like it much but I haven't found anithing better:

Ella elle l'a

2009-03-10T08:22:00.000-07:00

Voila otre chanson de Kate Ryan:

Voyage voyage

2009-03-10T08:18:00.000-07:00

Écoute la chanson de Kate Ryan:

Pepa

2009-03-05T12:41:00.000-08:00

C'est mon chat,elle s' appelle Pepa, au contraire de Bisou, elle n'est pas très ludique, mais ella jamais morsures.Elle a maintenant 6 ans, parce qu' elle est née le 15 Janvier 2003. Comment Bisou, toute la famille l'aime bien. Mais elle est un peu ennuyeux.

Webquest 2

2009-03-04T14:04:00.000-08:00

This is the second of the three projects that I have to do this year in arts and crafts, I did it with Unai Martos and Asier Urreta:

PresentacióN1 (2)

View more presentations from 2.B.

Bisou

2009-03-04T13:58:00.000-08:00

C'est mon nouveau chien, il s'appelle Bisou mais nous l'apellons Txuntxi. Il est en notre maison depuis le 30 decembre mais il est né le 27 octobre. Il est très sympa et très amusant, tout la famille l' aime bien, mais quelquelfois il n'est pas aussi sympa comment tout les jours...

Euskadi

2009-03-04T13:47:00.000-08:00

Tutorian aurkezpen bat egin behar izan genuen nire mahaikidea eta ni, orduan euskadiri buruzkoa aukeratu genuen, baina politika ukitu ezin genuenez,euskadiko historiari buruz egin genuen:

PresentacióN2

View more presentations from 2.B.

Webquest 1

2009-03-04T13:32:00.000-08:00

This is the first of the three projects that I have to do this year in arts and crafts, I did it with Ander Rodriguez and Ivan:

Webquest (2)

View more presentations from 2.B.

Aste kulturala 08

2009-03-04T13:13:00.000-08:00

Ipuin hau joan den urteko kultur asterako idatzi nuen ez da nire ipuin hoberena baina niri gustatzen zait:

Burrum, bum-brum!!! Izotza apurtzen. Soinu horrekin esnatzen zen Aurora egunero, beti gauza berdina.
Aurora, Ipar poloko hartz bat zen, bere ama eta arrebarekin bizi zen.
Egunero ikusi behar zuen bere amarekin nola urtzen zen gau hartan lo egin zuten lekuaren izotza. Egunero asko ibiltzen zuten eta igeri ere, beti berdina gertatzeko baina hori ez zen arazo bakarra; bazeuden burdinezko animali haundiak, bere ahizpa hil zutenak, edo extralurtarrak, kideak lapurtzen zutenek. Ere bai burdinezko animalia janaria lapurtzen zuten bere aurrean pasatzean.
Ikusten dugun bezala, Auroraren bizitza ez zen oso ona, baina berarentzat bakarrik ama eta arreba ziren garrantsitsuak.

Egun batean, lekuz aldatzean Aurora, atzeratu zen eta galdu zen.
Igeri eta igeri egin eta gero uharte txiki bat aurkitu zuen. Han bakarrik orroka hasi zen.
Orduan klaxon bat entzun eta ziztako bat hantzeman zuen hankan, esnatu zen hurrengo aldian, burdinezko animali haundi batean zegoen eta hiru extralurtar zeuden bere aurrean, horiz jantzita. Arrain asko ikusi zituen, gako batetik zintzilikaturik eta negar egin zuen, bere gose egun guztieneagatik, bere hildako ahizparengatik, igeri egiteko egunengatik, lo egiteko lekua bilatzeko, ere egin zuen negar bere arrebarengatik, baina gehiago bere amarengatik, ez zuen berriro ikusiko eta bere maitasu guztia faltan sentituko zuen.

Gehienok ama izan dugu, eta nahiz eta ez onartu, noizbait egon gara triste bere faltarengatik, baina beti dakigu, ama berriro ikusiko dugula, Aurorak berriz bazekien bere ama ez zuela berriro ikusiko, ez zuen berriro ikusiko bere irribarrea, bere begien disdira eta bere eskuineko belarri beltza.

Hurrengo hilabeteak abegi zentro batean pasatu zituen, han extralurtar bat ezagutu zuen, eta ez zen extralurta gaiztoa, egunero janaria eramaten zion eta berarekin geratzen zen laztanak ematera.

Baina lagun animaliak ere bazeuzkan, adb. bere gelan bazeuden bi mortza, edo beste gela batean bazegoen Taigako hartz marroi bat. Baina bere extralurtarra maitatzen zuen gehien.

Egun batean extralurtarra ez zen agertu, eta kezkatzen hasi zen Aurora. Mortza batek esaten zuen, kaleratu zutela berari, Aurorari, gehiegi maitatzen ziolako eta beste animaliei, bost axola. Extralurtarra ez zen etortzen eta Aurora oso triste geratu zen. Ez zuen jaten eta hain argala zegoen ezin zela mugitu ere.

Baina egun batean kutxa haundi bat sartu zuten bere gelan, eta kutxa horretatik Auroraren adinako hartz arra eta hartz eme zahar bat atera zen. Irribarre alaiarekin, begi disdiratsuekin eta eskuineko belarri beltz batekin.

4. gaiaren lana

2009-03-04T13:02:00.000-08:00

Lan hau natur zientzietarako egin nuen eta aditz zail asko sartu nuenez igotzen dut blogara:

Landare transgenikoak hain berezi egiten dituena, landare horiek ezaugarri bereziak emango dizkien gene arrotza daukatela da, beste izaki bizidun baten genea. Badago, adibidez, arrain baten genea duen tomate-mota bat edo intsektizida propioa ekoizten duen artoa. Azken horren adibidea Bt artoa da. Bacillus thuringensis deritzon bakterioaren gene bat dauka. Gene horrek intsektizida den proteina bat sortzen du eta uztak hondatzen dituen intsektuekiko erresistente bilakatzen du artoa.
Produktu transgenikoen arloan teknologiak hasierako saiakuntzetan ia sinestezinak ziren aukerak eman zituen eta hamaika produktu berri agertu ziren merkatura ateratzeko prest. Europan, urte batzuetako muga jarri da produktu horiek merkatura iritsi aurretik. Estatu Batuetan, aldiz, osagai transgenikoak dituzten hainbat produktu merkatuan daude jadanik eta gehiago sartzeko asmotan dabiltza.
Transgenesiaren teknikaren bidez aurrerapauso handiak emango direla behin eta berriz esaten dute, baina kritika ugari jasotzen ari dira, gene berri horrek ingurumenean eta gizakiarengan izan ditzakeen eraginengatik.
Orain arte erabili den teknikaren bidez genea landareko zelula guztietan azaltzen da, baita ugal zeluletan ere. Landare transgenikoaren polenak transgenikoa ez den landarea ernalduz gero, basatia den landare hibridoa sorraraziko luke. Eta teknologiak landutako lur-sailetatik ihes eginez gero, ia ezinezkoa izango litzateke bere kontrola..
Lehen esan dudan bezala, gene eta proteina berriak landare osoan zehar espartzituta daudenez, fruituetan ere agertzen dira. Molekula horiek dituzten produktuak janez gero bi arazo handi gerta daitezkeela pentzatzen dute zientzialariek. Alde batetik, gene batsuk antibiotikoekiko erresistentzia ematen dioten osagaia daukate, eta ikertzaileek oraindik ez dakite erresistentzia hori bakterioetara pasatuko den.
Hori gertatzen bada gaur egun gaitz askori aurre egiteko erabiltzen diren tratamenduek ez lukete ezertarako balioko. Orain arte gure dietan inoiz agertu ez diren proteinak dira gehienak, eta erreakzio alergikoak eragitea posible dela aipatu da behin baino gehiagotan.
Honetako elikagaiak askoz deigarriago bihurtzen dira baina ezin dugu ahaztu oso kaltegarriak direla osasunerako, eta hau gogoratu behar da, batez ere, Mac Donalds batera hurbiltzen garenean.
Badakizu zer lortzen dezun han ?
Ingurunea kutsatzea. Ingredienteak lortzeko hau egin behar da.
Zabor janaria. Ingredienteen kalitatea murrizten dute diru gehiago irabazteko.
Zabor janaria promozionatzea. Zuk joaten bazara diru gehiago irabaziko dute iragarkientzat.
Koipea eta obesitatea.
Produktu transgenikoak. Zabor janaria bada…
Eta gainera merke izatea ez du esan nahi hobeagoa denik.
Produktu transgenekoei buruz…
Aldaketa genetiko gehien izan dituen landarea soja da.
Soja exportatzean, soja normala eta transgenikoa nahasten dute.
Esaten dute transgenikoak munduaren gosea dezagerraraziko dutela, baina egiten duten bakarra, nekazarien baratzak eta produktu naturalak suntsitsea da.
Bigarren efektuak alergiak obesitatea eta heriotza ekarri al dute.
Etorkizuna aldatzeko…
Arazo horiei irtenbidea bilatzeko, Kaliforniako zientzialari batzuk landare transgenikoen fruituei gene arrotzak kentzeko teknika berria erabiltzen hasi dira. Teknika hori, gene eta proteina berria behar den lekuan bakarrik agertuko litzateke eta landarearen beste zatiak garbi geratuko lirateken datza. Hori lortzeko, landareari sartzen zaion genearekin batera beste gene bat sartu dute.
Gene berri horrek, seinale espezifikoa jaso ostean (substantzia kimikoa izango dena), gene arrotza eta bere burua zelulatik kanporatzen ditu. Horrela landare-ehun hori substantzia arrotzetatik ‘garbi’ geratuko da. Adibidez, uzta-landare bati sustraiei erasotzen dien intsektuaren aurka erresistentzia-genea sartuz gero, nahikoa da gene hori sustraietan agertzea landarea babesteko, orduan landaretik sortutako polena eta hazia gene-arrotzik gabeak izango lirateke.
Teknika oso berria da, eta oraindik ez da guztiz eraginkorra, nahiz eta genea landare-ehunetik kendu, aurretik produzitutako proteina ere bertan geratzeko arriskua dagoelako. Esan dudan bezala teknika oso berria da, baina multinazionalek inbestigazio honetan inbertitzen duten dirua ikusita, ez zaigu gutxi falta gizakiei, landare perfektu bat egiteko.
Imanol Salgado Iborra
2. D.B.H.
23. Z.
Natur Zientziak

Basakatuaren triptikoa

2009-02-26T13:34:00.000-08:00

Hau klasean egin nuen aurkezpen bat izan zen, 2. d.b.h.-ko lehenengo hiruhilekoan egin nena, animalia bati buruzkoa, hamen power pointa dago eta konbertidorea ematen didatenean bideoa.

Basakatuaren Triptikoa

View more presentations from guest1446de0.

Orio

2009-02-13T12:11:00.000-08:00

D.B.H.-ko 2. B Orion

Joan den astean, otsailaren 9-tik 13-ra arte 2.B-ko ikasleak Orion egon ginen; han, euskaraz hitz egitea zen helburua, eta hori gutxi-gora-behera, bete izan aparte oso ondo eta gustura egon ginen.
Heltzeko arazo txiki bat euki genuen, autobusean geundela, ke usaina egoten hasi zen eta errepidearen erdian gelditu ginen, beldur pixka bat genuen, ea istriputxo hori gure astea izorratuko ote zuen, baina ordu erdira, beste autobus batean geunden, ailegatzeko zorian.
Heltzean, arauei arreta jarri behar izan genuen, nahiz eta geroago batzuk ez errespetatu izana. Geroago jokuak egin genituen aste guztian zehar bezala, baina guzti hoien hoberena niretzat mihiluze izan zen. (nire taldeak irabazi zuelako)
Jokuak eta ekintzak egin genituen, baina ez ginen aterpetxean geratu aste osoa: Zarautzera eta Oriora joan ginelako, soft-ball-a, bilatze jokoak eta abarrekoak egiteko.
Hango paisaiak polit-politak ziren, eta horren adierazgarri daude: Zarautzeko biotopo babestua, Orio herrira joateko ibai hertzeko bidea, Pagoeta… Eta Pagoetaz hitzegiteko, esan al dut hartara joan ginela asteazkenean eta han errota eta burdinola (burdina lortzen duen lantegia) bat ikusi genituen; biak oso antzinatik datozte eta Oraindik funtzionatzen ikusi al dira. Eta esan dudan bezala, hango paisaia ikaragarri polita zen, nahiz eta euri egin eta lokatza agertu.
Eta aurreko ekintza guztiak bukatzean, jatorduak zetozten , janaria espero genuen baino hobeagoa zen , gainera pizza ipini ziguten afaltzeko.
Begiraleak; Itziar, Nerea, Amaia eta Olatz oso jatorrak izan ziren gurekin eta barre asko egin genuen guztiok batera, baina hauek zazpiretan joaten ziren eta, dutxatu eta afaldu eta gero, gaubela zegoen.

Gaubelan, talde bakoitzak joku batzuk antolatu behar zituen , batzuk prendak zekartzaten eta besteak ikasleak barrezka hiltzen zituzten. Baina joku hauek ez ziren posibleak izango Elik proposatu ez baizituen, orduan eskerrik asko berari ere.
Gaubela bukatzean, ordu erdi geneukan korrika egiteko eta oihukatzeko eta 11ta erditan ohean egon behar ginen baina Oraindik ordu erdi bat geratzen zen “baxu” hitzegiteko, baina ia isiltasuna entzun orde<, bakarrik oihuak entzuten ziren, baina hamabitan, isiltasun totala bakarrik zegoen onartuta, baina hain laster oheratzea, on egiten zigun hurrengo egunean. Azkenengo ordutan, joateko prest geundenean, pena asko eman zigun joatea, baina ezin ginen hor bizitzera geratu, orduan, bakarrik errepikatzeko momentuaitxaron behar dugu, gogo askokin. Primeran pasatu genuen, eta joatera animatzen zaituztegu beste klasekoei, baina noski, tokatzen zaizuenean. Hemen klikatuz gero, nik Orion egindako argazkiak ikusi ahalko dituzue.

Eta hauek dira, han entzun genituen abestiak:

Aste kulturala 09

2009-01-28T11:13:00.000-08:00

Kultur asterako energia iturri eta beroketa globalari buruzko idatzizko bat egin behar zen, hemen daukazue nik egin dudana:

Hondamendiaren egunarokoa.

Kaixo, nire izena Ihor da, zazpi urte ditut eta Ukraniaren herri batean bizi naiz, eguneroko hau idazten hari naiz, nire aitak - momentu historiko batean gaude-,esan didalako. Eta momento hori gogoratzeko idazten dut hau. Nire uztez, berak, kanpoaldean dagoen etxe erraldoia eraikitzen lagundu duelako esan dit hori. Ez dakit nor bizi den hor, neurriak ikusita… agian gizaki erraldoi bat! Baina erraldoi bat ekarriko badute, zer egiten du nire aita han egunero? Uste dut amari ez zaiola barregarria iruditzen, niri bai, zein txikia izango den nire aita erraldoi horren alboan!! Gaur goizean bertan galdetu diot aitari ea erraldoia ikusi ahal dudan, eta berak, barre egin du,- hor egiten duguna, atomoak jipoitzea da-. Nik ez diot erantzun, baina atomo hoiek ez dira oso pozik egongo aitak jipoitzen baditu. Arratsaldean soinu handi bat entzun da eta etxe erraldoian zegoen jende guztia korrika egiten atera da. Aaaa, banekien ni atomoak haserretuko zirela, badirudi aitari zerbait egin diotela, orban bat atera zaio sarbaldan. Ama oihuka jarri da – ikusten al duzu?!? Esan nizun hau gerta ahal zela !! Eta aita – lasai emakume medikura joango naiz eta guztia komponduko da -. Baina aita ez da medikura Joan, eta orbana handiago egiten hari da momentuz. Goizeko laurak dira eta aita Joan berri da, zerbait gertatu da atomo hoiekin; bapatean eztanda handi bat entzun da eguzki bat bezala ageri da etxea eta azkenik euria egiten hasi da, baina oso euri arraroa, buzti egiten ez zuena. Orduan aita auzokoei deitu, kotxea hartu eta etxe erraldoiara Joan da. Ama, negarrez, esan dit, aita heroi bat dela, baina heroiak etxeetara bueltatzen dira, haien garaipena ospatzeko. Baina badirudi, orain atomoek irabazi dutela, eta aita ez dela etxera etorriko. Herria utzi egin behar izan dugu, lagunak eta familia uzten, jadanik ia ezin dut idatzi eta ama orain dela aste bat hil egin da, baina medikuak ez zidan esan nola. Ia inor ez dit ezer esaten hemen bakarrik egoten nahiz beti, zergatik ez dira hurbiltzen?? Hain itsusia al nago ilerik gabe?? Ezin dut gauez lo egin botaka egiten gau osoa , gorputza orbanez beteta daukat, aitak zituen orbanak bezalakoak dira, eta handitzen dira momentuz, hórrela ikusita, ulerterraza da inor ez hurbiltzea eta erizainak negar egitea ni ikustean. Baina ikusiko dute sendatzen naizenean. Ihor gau horretan hil egin zen, Chernobyl-eko istripuan botatako erradioaktibitatearengatik, hori hemen ez gerta dadin, beharrezkoa da Garoña istea.

Zapalduen olerkia

2008-12-05T11:46:00.002-08:00

Abesti hau izan zen urtarrilaren 21an bukatu nuen lana:

Zapalduen olerkia

Français

2008-12-05T11:46:00.001-08:00

Voila un travaux que j'ai fait au college:

Tous les jours je me lève à six heures et démie, je n'aime pas me léver tôt mais il faut aller au college. je me lave, je prends le petit-déjeuner et je quitte la maison. Je commence les cours á huit heures et quart, chaque jour j'ai très differents cours: basque, anglais, mathematiques, français... Je quitte le college et je pars á la maison avec mon frére. Je prends le déjeuner á deux heures et je regarde la télé tous les jours après déjeuner. Á trois heures, ma méré, mon frére et moi partons avec notre voiture au le college. Á cinq heures et demie les cours finit et je pars á la maison, chaque soir j'ai anglais ou karate. Je dîne a neuf heures, je finis mes devoir et je me couche á onze heures, souvent je lis un peut avant du dormir. Sauf les week-ends, que je me couche trés tard et je me léve á 1 heure et demia de l' apress midi et je n'ai pas de cours.

English

2008-12-05T11:44:00.001-08:00

These are my best works in English.

Castellano

2008-12-05T11:43:00.000-08:00

Gracias a este cuento que hice en 6º de primaria gané un premiode la fundación Ramón Rubial:

Mientras yo escribo este cuento hay personas que están sufriendo como mi personaje y eso es mucho más triste que todas las historias que pueda escribir.
LA VIDA ES……..BELLA?
Lunes 20 Noviembre 2006
Querido diario, soy Hamed y tengo 10 años, escribo este diario porque mis padres me han dicho que es hora de que me vaya de casa. Yo no quiero irme, ni siquiera con mis amigos, yo me quiero quedar con mis papas para siempre, los quiero mucho.
Martes 21 Noviembre 2006
He estado reflexionando…. Si mis padres quieren que me vaya, ¿cómo me iré?, seguramente en un pájaro ó en un delfín ó en un elefante…. Mis papas dicen que hay transportes muy rápidos que andan con “oro negro”, que es donde mi padre trabaja. ¿Qué será el oro negro? No será un oro muy bueno porque mi papá cobra 17 céntimos al día. Para nosotros suficiente.
Pero sigo pensando que yo no quiero irme.
Miércoles 22 Noviembre 2006
Abdul dice que viajaremos en un coche grande ¿Qué será un coche grande? ¿Un transporte que funciona con oro negro? ¿Será como dos camellos juntos? Mohamed dice que los coches tienen sillas más suaves que la lana. Iré muy cómodo.
Mi papá dice que me voy para conseguir un trabajo mejor que el suyo y se ha puesto a llorar. Yo también lloro y le he dicho que si algún día consigo un euro se lo daré. ¡Cuánto dinero!
Jueves 23 Noviembre 2006
Mamá dice que no llevaré nada, ¿será que a donde voy regalan ropa? ¿A dónde voy? ¿Está muy lejos? ¿Dónde dormiré? ¿Quiénes serán mis nuevos papas? ¿En qué trabajaré? ¿Cuántos céntimos ganaré? ¿Trabajaré con Abdul y Mohamed? ¿Estaremos siempre juntos?
Bueno lo único que sé, es que me voy mañana y que mis papas en vez de estar contentos lloran.
Otro día
He perdido la noción del tiempo, tuvimos que correr para coger el coche grande y en vez de ir en sillas, fuimos agarrados a ramas de debajo del coche gigante. Era tan grande que dentro cabían 20 camellos. Lloré mucho como papá y mamá. Cuando el coche grande estaba parando, tuvimos que escapar y nos metimos en un bosque. Mis amigos y yo pasamos mucha hambre y sed y tuvimos muchísimo miedo. Vomité y lloré, lo pasé fatal. Después robamos una barra de pan y bebimos agua de una fuente. La gente no nos habla. Anduvimos largo rato por una carretera y llegamos a una boca grande, Abdul dice que es un puente.
Algún otro día
He pedido trabajo a un hombre con uniforme y un chaleco amarillo, me ha pedido papeles y como no tengo me ha agarrado de un brazo. Al final me he escapado, pero como no coma pronto… ¡me voy a morir! Me duele mucho la tripa, no he comido en 4 días, no he probado bocado desde que robamos la barra de pan. ¡Quiero ir con mi papá y mi mamá!
Al día siguiente Hamed no pudo despertarse, había fallecido, murió sin salir en la televisión, sin tumba, sin familia para llorarle. Sólo le lloraron sus dos amigos Mohamed y Abdul. Murió solo y con una tristeza en el corazón que podría hacer temblar al mundo entero.
Sus dos amigos consiguieron ser acogidos, pudieron estudiar para ser alguien en la vida, poder comer y beber sin necesidad de robar, pero siempre llevarán en su corazón la tristeza de haber perdido a Hamed en el camino hacia la felicidad y una vida mejor.
En el pueblo de Hamed hay dos personas que pasan el día llorando, pero que se consuelan creyendo que han enviado a su hijo a una vida mejor.
Los niños nos sentimos desgraciados cuando nos castigan, comemos verdura o sacamos malas notas. Pero nadie de nosotros, en nuestras condiciones ha sufrido, ni sufrirá como lo hacen los niños como Hamed.